Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok konuşulan filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adamın, gençleri kaçırarak bir malikanede onlara 120 gün boyunca sistematik işkence ve aşağılama uyguladığı distopik bir dünyayı gözler önüne serer.

Pasolini, bu filmde faşizmin yapısını, iktidarın yozlaşmasını ve tüketim toplumunun şiddetini sert bir metaforla ele alır. Oyunculuklar, karakterlerin soğuk ve mekanik tavırlarıyla sistemin insanlıktan çıkaran doğasını vurgular. Yönetmenin son filmi olan Salò, görsel olarak çarpıcı ve rahatsız edici sahneleriyle izleyiciyi derinden sarsmayı amaçlar.

Film, şiddetin betimlemesi nedeniyle pek çok ülkede sansüre uğramış ve uzun süre yasaklı kalmıştır. Ancak, yalnızca bir şok filmi olmanın ötesinde, otorite, itaat ve insan doğası üzerine karanlık bir felsefi sorgulamadır. Sanatsal değeri ve tarihsel önemi göz önüne alındığında, sinemanın sınırlarını zorlayan ve izleyiciyi düşünmeye zorlayan bir deneyim arayanlar için önemli bir yapıttır. Pasolini'nin politik ve poetik bakış açısını anlamak isteyenler bu filmi mutlaka değerlendirmelidir.